Yes We Can Clinics Avis 12

Wat een drive, wat een professioneel team. Het klopt zeker, als niks meer helpt... mijn dank is erg groot voor het redden van mijn zoon (23 jaar)
Ook het nazorg project met safehouse is goed geregeld, en alles klopt gewoon. Toen ik met mijn zoon kwam voor het intakegesprek merkte ik meteen dat het hier zou gaan lukken. En ja, hij is nu zo'n dikke 3 maanden clean.
Ywcc personeel, jullie zijn mijn helden!

Ik heb een zeer goede ervaring met Yes we can Clinics. Ik ben mij bewust geworden van mij goede en mindere kanten, waar ik de rest van mijn leven profijt van ga hebben en daar dus ook erg dankbaar voor ben! Mijn traject was 7 weken maar achteraf gezien had ik dit toch graag verlangd naar 10. Door het traject ben ik op een andere manier naar mij zelf gaan kijken en naar de nare momenten die ik heb meegemaakt, waar ik nu alleen maar voordelen van ervaar. Ik kan het iedereen aanraden! Ik wil iedereen die daar aan mee heeft geholpen nogmaals voor bedanken!
Yes You can!!

Ik heb zelf zorg ontvangen bij de dagbehandeling in Eindhoven. Bij de dagbehandeling zijn de dagen vaak in 2 delen opgesplitst waarbij 1 helft een activiteit gedaan wordt zoals sport en spel en de andere helft toegewijd wordt aan een groepssessie/counseling. Medewerkers zijn buiten de behandeling vaak vriendelijk en behulpzaam. Sanitair is netjes. De middaglunch is erg goed verzorgd! De locatie is goed en het gebouw is erg geschikt voor de behandeling. In tegenstelling tot de goede praktische punten heb ik gemixte, maar vooral slechte, gevoelens over de behandeling:

Deelnemers (fellows) worden ontzettend hard en respectloos aangesproken. Dit heeft te maken met dat YesWeCan gelooft dat wie jij als persoon vandaag bent en hoe je handelt vrijwel volledig binnen jouw controle is. Realiteit is dat we geen idee hebben of de mens überhaupt handmatig impact heeft op het doen en denken of dat deze processen volledig automatisch zijn. YesWeCan keert hier een blind oog naartoe wat leidt tot een aanpak die niet evidence-based en onnodig empathieloos is.

Ook kreeg ik sterk de indruk dat medewerkers denken dat YWC de gouden formule in handen heeft. Een vraag als "wat zijn verbeterpunten voor YWC?" moest een medewerker lang over nadenken en bleef onbeantwoord. En iedere keer wanneer een deelnemer stopte met het programma werd er een speech gehouden over hoe de deelnemer niet bereid was om te veranderen en werd er geen woordje vuil gemaakt aan hoe de aanpak van YWC wellicht fouten bevat, sommige deelnemers tekortschiet of dat er spraken was van een missmatch.

Naast deze negatieve punten vind ik dat YWC een aantal dingen erg goed doet binnen de behandeling. Zo krijgen deelnemers tijdens de behandeling te leren hoe zij om hulp moeten vragen en hoe kwetsbaar opstellen zorgt voor connectie en een mogelijkheid voor herstel. YWC legt de nadruk op het confronteren van weerstand en angst wat vaak erg succesvol is.

Mijn kritiek hierop is ‘hoe’ dit gedaan wordt. YWC lijkt een breekijzer te gebruiken bij de aanpak. Zo worden deelnemers gepusht om hun angsten te confronteren door nog grotere angsten te introduceren. Wanneer (in YWC's ogen) ongewenst gedrag wordt gezien gaan de begeleiders de deelnemer bekritiseren, beledigen, vernederen en pesten. Dit doen zij niet alleen, want ook de groep wordt maximaal aangemoedigd om mee te doen. Groepsdruk dus. Het maximaal inspelen op schuld en schaamtegevoel wordt vervolgens goed gepraat met “dit wordt toegepast omdat het herstelgericht is”. En wat blijkt, YWC heeft gelijk, de deelnemers tonen na gevuurd te worden verandering en herstel... althans voor op de korte duur.

Zoals veel andere reviews al aangeven vallen deelnemers al snel weer terug in oud gedrag wanneer na de behandeling de sociale druk van YWC en de groep weer verdwijnen. Deelnemers waar ik nog contact mee had na de behandeling gaven aan dat veel problemen uiteindelijk niet verholpen waren. Zij gaven zichzelf (in mijn ogen onterecht) de schuld en zeiden dat wanneer zij beter hun best zouden doen deze problemen niet meer zouden bestaan.

Ik merkte dat ik tijdens de behandeling begon te people pleasen door de verwachtingen vanuit YWC. Als je wilt blijven deelnemen aan het programma moet je namelijk de normen en waarden adopteren van YWC, geloven in de concepten 'goed en fout' en 'vrije wil en verantwoordelijkheid', toegeven dat YWC altijd gelijk heeft, toegeven dat jij (grotendeels) de ellende in jouw eigen leven hebt veroorzaakt, mee eens stemmen dat YWC de gouden formule heeft (het is de deelnemers fout wanneer de behandeling niet werkt).

Ik wilde tijdens mijn behandeling koste wat het kost hetzelfde herstel ervaren zoals die door andere fellows geschetst werd en had mijn authentieke zelf aan de kant gezet om zorg te blijven ontvangen. Ik ervaar de periode waarin ik mezelf kwijtraakte en waarin ik mee heb gedaan aan de manipulatie binnen YWC nu als een trauma. Terugkijkend zie ik dat het mooie plaatje van herstel wat de deelnemers maakte en de cijfers online schetste, een illusie was.

Ze slopen je maar bouwen je niet weer op, openen wonden waar je naar de tijd nog lang last van hebt. Bijzonder dat sinds de aflevering van boos er geen reviews meer worden geplaatst op zorgkaart Nederland. En ook een deel van de Google reviews is sinds de aflevering verwijderd niet erg transparant als je het om mij vraagt. Yes we can neemt zijn verantwoordelijkheid hier niet en durft niet eens publiekelijk excuses te maken.

Wat ze met BOOS laten zien is geen eerlijke discussie, alleen maar negatieve, ligt ook aan de persoon zelf, je moet zelf willen dat wel, 24 uur begeleiding en het wordt heeel serieus genomen, en nee zoete lieve koekjes worden er niet gebakken, en geen poppenkast, 100% resultaat beloven ze ook niet, en wees realistisch kan niet ook niet. zelf zeer goede ervaringen mee met resultaat voor mijn dochter, ben zeer dankbaar met yes we can 🙏🏻

Kan YWC zijn aandeel hierin eindelijk eens toelichten? Het wordt immers gepresenteerd als de beste methode.

Laat ik het maar direct zeggen: dit is dood door schuld. Als jullie niet zo waren doorgegaan, had er mogelijk een leven gered kunnen worden. Jullie handelen heeft hier direct aan bijgedragen. Jullie eigen woorden zijn nu op jullie van toepassing.

Of is dit te complex om te begrijpen? Dat lijkt namelijk vaker het probleem. Net zoals in talloze andere situaties waarin men het blijkbaar te ingewikkeld vindt om te erkennen dat misbruik nooit de schuld van het slachtoffer is. Het feit dat zulke basale inzichten ontbreken bij zogenaamd “opgeleide” mensen is ronduit beschamend.

Jullie aandeel hierin is groot. Misschien wordt het tijd dat jullie niet alleen anderen behandelen, maar ook kritisch naar jullie eigen werkwijze kijken. Of durven jullie je eigen methodes niet op jezelf toe te passen?

Als je dit leest, YWC, en je begrijpt het nog steeds niet, dan ligt het probleem niet bij de boodschap, maar bij jullie onwil om te veranderen en de kliniek daadwerkelijk te verbeteren voor jongeren.

Nu komen de feiten eindelijk boven water. Ook ons gezin is volledig ontwricht. Mijn zoon kreeg allemaal narigheid en leugens te horen over ons ouders, waar hij zich niet in kon herkennen. Dat gaf hij meteen al aan. Maar door het contactverbod kon hij dit niet verifiëren . Omdat hij het niet vertrouwde, is hij weggelopen uit de kliniek. Iets wat bijna niemand lukte, omringt door hoge hekken en onmiddellijke achtervolging door meerdere counselors om hem tegen te houden, is hem wél gelukt. Dit bewijst zijn veerkracht! Hij vroeg toen aan een passant of hij mij mocht bellen en ik wist niet wat ik hoorde. Hem werd verteld dat wij hadden ruzie gemaakt met andere ouders en dat wij ons hadden misdragen, wat helemaal niet aan de orde was. YWCC stelde hem al in de 2e week van zijn behandeling voor om na het traject bij YWCC naar een Safehouse te gaan omdat het bij mij niet veilig zou zijn. Hij was toen 17 en er is nooit sprake geweest van een onveilige thuissituatie wat mijn zoon ook herhaaldelijk aangaf. Het liep helemaal uit de hand . Wij mochten niet deelnemen aan het gezamenlijke verbindingsmoment, de dag waar alle fellows en hun ouders voor het eerst weer bij elkaar kwamen. Wij werden in een aparte ruimte opgevangen en wij mochten niet deelnemen aan deze gezamenlijke gebeurtenis. Weer werd hij buitengesloten, wat hij al eerder heeft ervaren op de basisschool. Hij werd jarenlang heel erg gepest en YWCC deed precies hetzelfde met hem. Kort na het verbindingsmoment hebben wij de behandeling vroegtijdig stopgezet. Ik weet niet: was het een tunnelvisie of was het hun beleid om gezinnen te ontwrichten of was het gewoon onkunde? Maar we hebben er allemaal een trauma bijgekregen na YWCC en vertrouwen in de hulpverlening hebben wij natuurlijk niet meer. Deze ervaring heeft veel impact op ons gehad en we hebben er lang over gedaan om het te kunnen afsluiten, maar de uitzending van Boos trekt de oude wonden weer open. De verhalen zijn zo herkenbaar.

I brought my daughter in February 2026, and I did not see her for 6 weeks. When I finally went to see her, I did not recognize her. She looked good, although she had lost a lot of weight. She had changed in a very positive way.

She no longer shouts at me, she does not run away from home, and she has even stopped hurting herself, which is amazing. She started doing this when she was about 5 years old, and now she is 13.

Thank you so much to Yes We Can for helping to turn her life in a positive direction.

I am also taking her brother there this April.

To the people who say they come out with trauma — maybe they need tough love. Some people may be used to being treated softly at home, so they may not like this kind of treatment. But for me, if I could take my children there again and again, I would.

This clinic is the best I have ever encountered. I have had a lot of help before, but nothing was working. Only Yes We Can has helped me come out of a very difficult situation.

Thank you so much, Yes We Can.
Martha

Zeer slechte ervaring met mijn toen 13 jarige dochter. Schuld voornamelijk bij kind leggen. Als ouder wordt je gedwongen te dreigen met uit huis plaatsing als zij niet beter wordt (bottom line). Totaal niet passend bij de leeftijd of de problematiek van mijn dochter. Hier ook niet aan mee gewerkt. Absoluut geen maatwerk maar kind van 13 met gedrags en hechtingsproblematiek tussen drugsverslaafde jongeren gezeten en de zelfde groeps behandeling geven. Hier voelde zij zich heel onveilig. Gebeurt ook van alles. Als de methode niet werk voor je kind ligt dit aan je kind en zeker niet aan de aangeboden methode. Of aan ons als ouders. Als je je zorgen uit bij je contact persoon krijg je een zelfde ingestudeerd stukje tekst herhaaldelijk te horen. Daar kan je niks mee. Je voelt je totaal niet gehoord, gezien of serieus genomen als ouder als jij anders denkt dan dat zij doen. Mijn dochter is daar meer beschadigd, verhardt en geinspireerd door andere fellows eruit gekomen waardoor de problemen alleen maar groter zijn geworden. Misschien dat dit werkt bij drugsverslavingen. Maar ik zou er verder geen kwetsbare jongeren laten behandelen met psychische problemen. De sfeer die ze neerzetten voelt ook zeer amerikaans en bijna als een soort sekte. Iedereen draait hetzelfde bandje af. Ik heb er een enorm naar gevoel aan over gehouden. Enorm veel spijt van. Nooit meer. Eerder naar mijn onderbuik gevoel moeten luisteren.

Ik heb het ervaren als een goeie plek met leuke mensen maar wat ik heel apart vond is dat ik iets deelde over wat me overkomen is in een groepsessie vervolgens lachte de counselor mij uit en gooide het in de community meeting en werd ik behoorlijk vernederd terwijl daar de afspraak is dat wat er in een groepssessie gedeeld wordt het daar blijft

Mijn dochter is na 10 weken kliniek niets veranderd. Ze heeft nog steeds dezelfde problematiek en komt wederom met politie in aanraking. Tevens is ze weer terug in haar verslaving. Ze heeft daar 10 weken iedereen voor de gek gehouden en zag het als een goedkope vakantie. Toen ik het na het verbindingsmoment benoemde bij yes we can is er niet naar me geluisterd. Ze staat nu binnen 3 maanden weer op de wachtlijst bij reguliere GGZ. Ook hele slechte nazorg.

Ik ben super goed geholpen voor mijn beeldschermverslaving. Het was een zwaar traject met ups en downs, maar de liefde die ik in de kliniek heb ervaren heb ik nergens anders gevoeld. Ik ben er nu een jaar weg maar het heeft mijn leven echt veranderd. Ik zit nog steeds in herstel en heb veel nieuwe vrienden gemaakt. Je moet er zelf wel aan willen werken.